Το Δεύτερο Βήμα

Ο λόγος του Χριστού πάλι δεν είναι κάτι το ακαθόριστο, μια διδασκαλία με πολλές καλές συμβουλές ή εντολές αλλά έχει ένα πολύ συγκεκριμένο στίγμα σε σχέση με αυτούς που απευθύνεται. Όταν λέει εάν μιλήσεις εξευτελιστικά στον αδελφό σου είναι σαν να τον σκότωσες, και αν κοιτάξεις μια γυναίκα …

Continue reading

Αναζητώντας «σήμα»

Περιδιαβάζοντας στο διαδύκτιο σκάλωσα σε αυτή την εκπληκτική φωτογραφία του John Stanmeyer, στην οποία Aφρικανοί μετανάστες στην παραλια του Τζιμπουτί, προσπαθούν να βρουν φτηνό σήμα κινητής τηλεφωνίας από την γειτονική Σομαλία, προκειμενου να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους. Αυτή η εικόνα όμως των ανθρωπων που ψάχνουν για σήμα, κοιτώντας με προσδοκία τις τηλεφωνικές τους συσκευές, προκειμένου να επικοινωνήσουν με αυτούς που άφησαν πίσω τους, σε συνδιασμο με το μυστικιστικο σκηνικό του νυχτερινού ουρανού και της πανσελήνου, παρέπεμψε την σκεψη μου αλλού. Αναλογίστηκα τα δισεκατομυρια των ανθρώπων που εξαιτίας μιας ζωής που ψαχνουν ως απάντηση στο αναπάντητο «γιατί» του θανάτου, στρέφονται προς τον ουρανο, ψάχνοντας  σαφώς – αν και δεν το ομολογούν τις περισσοτερες φορές – «σήμα» για να επικοινωνήσουν με αυτό που άφησαν.  Με κάποιο θεό, με καποια ανώτερη δύναμη, κάποιο αγαπημένο πρόγονο, ίσως μάλιστα για τους ίδιους και να μην έχει τόση σημασία για το ποιόν ψάχνουν. Το ίδιο όμως το γεγονός ότι όλοι στρέφονται σε αυτό το «κάτι» που ξέρουν ότι είναι κάπου εκεί έξω και προσπαθούν να «πιάσουν» σήμα για να του μιλήσουν λέει πάρα πολλά. Μια εσωτερική πληροφόρηση, ειδοποιεί μαζικά τους ανθρωπους για αυτό το άυλο «κάτι», δημιουργόντας μεσα τους το θρησκευτικό συναίσθημα. Κάτι για το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ειναι περήφανος ανάμεσα στα άλλα έμψυχα όντα για τη μοναδικότητά του. Ωστόσο αυτή η περίεργη αναμφισβήτητα μοναδικότητα τον φέρνει επίσης και σε θέση ευθύνης. Επειδή αν υπάρχει μεσα του ως ένδειξη κινδύνου, η λειτουργικη προειδοποίηση μέσω της συνείδησης, και του φοβου του θανάτου, τότε σημαινει ότι επείγει πριν αφήσει αυτό τον κόσμο να έχει δωσει μια πειστική απάντηση σε όλο αυτό. Τι ειναι όμως αυτό που κυριαρχεί αντ’ αυτού, ως επι το πλειστον; Το υποπροιόν της αναζήτησής του για τον αληθινό Θεό και το «σημα» του – η θρησκεία δηλαδή – , να γίνεται αυτοσκοπός και ο ίδιος να χάνεται, μην έχοντας βρει τελικά τον στόχο του. Τις προάλλες μου φαινεται ότι συνάντησα άλλον ένα τέτοιον άνθρωπο. Μια κυρία που παρα τα ογδόνταεπτά της χρονια ήταν καλοστεκούμενη. Χήρα απο χρόνια και χωρίς παιδιά μου διηγόταν – καθώς και οι δύο περιμέναμε στην αναμονή κάποιου ιατρείου – τα βασανά της, όταν ξαφνικα η σκέψη της, πήγε στον θάνατο και το ίδο ξαφνικά μου λέει: «Κι άραγε μετά από όλα αυτά να υπάρχει τίποτε; Ποιος να ξέρει.» Ξαφνιαστηκα απο την απλότητα και την ειλικρίνειά της. Θεια της λεω, ο Χριστός ο ίδιος είπε ότι όχι μόνο υπάρχει ζωη και μετά το θάνατο, αλλα επίσης ότι όποιος πιστευει σε Αυτόν έχει από τώρα αυτη τη ζωή. Για σκεψου τι λες στην προσευχή μετά το Πάσχα; Δεν λες » Αναστάς ο Ιησούς από τον τάφο, καθώς προείπεν έδωκεν ημίν την αιώνιαν ζωήν και το μέγα έλεος;» Εκει λέει σε χρόνο αόριστο «έδωκεν»,  δηλαδη ότι ήδη ο Χριστός σου έχει δωσει την ζωή, εαν τον πιστευεις. Είχε γουρλωσει τα ματια της. Σίγουρα δεν ειχε ξανακουσει κατι τέτοιο. «Τι μου λες παιδί μου, μου λέει, τώρα ευχαριστηθηκα μέσα στην ψυχη μου με αυτα τα λόγια.» Χωριστήκαμε. Άραγε έπιασε το «σημα»; Τέτοιες κουβέντες γεννάνε μέσα μου τη λαχτάρα άνθρωποι που χάνονται στην παραλία του κόσμου ψάχνοντας για  «σήμα» να το βρουν. Θυμάμαι το πάθος με το οποίο μιλαει ο απόστολος στην δεύτερη προς Κορινθίους επιστολη του:

Continue reading

Σχόλια πάνω στην διαδικασία αλλαγής θέσης

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, θυμάμαι το μεγάλο ερωτηματικό που είχε προκαλέσει στη σκέψη μου, μια αφίσα του ΚΚΕ στις κολώνες και τους τοίχους. «Γνωρίστε τις θέσεις του Γκορμπατσώφ για την ειρήνη». Δεν μπορούσα να καταλάβω στο παιδικό μου κεφάλι πρώτα – πρώτα ποιος ήταν αυτός ο Γκορμπατσώφ, και ύστερα γιατί θα έπρεπε να ενδιαφερθούν οι άνθρωποι στην Ελλάδα να μάθουν τις θέσεις του. Επίσης ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που οι θέσεις του για την ειρήνη είχαν τόσο βάρος που άξιζε ο κάθε ένας να τις γνωρίσει;

Continue reading

Το να λες οχι στον Θεό

Το να λες όχι στον Θεό είναι κάτι πολύ κοινό τελικά. Βαυκαλιζόμαστε ότι «όχι» και ότι μόνο οι άθεοι ή όσοι επιλέγουν την κακία κάνουν κάτι τέτοιο. Αλλά αλλοίμονο είναι κάτι πολύ πιο συνηθισμένο, απλό και πολλαπλά ολέθριο.

Continue reading

Αναζητώντας εναλακτική

Τι γίνεται λοιπόν με την Ελλάδα; Τι γίνεται με το λαό μας δηλαδή; Επειδή τα χώματα τούτα θα τα πατάμε και στο μέλλον έστω κι αν πιθανώς δεν τα ελέγχουμε τότε. Τι γίνεται όμως με μας τους ίδιους; Με τη δικιά μας ζωή, που είμαστε καταδικασμένοι να την περάσουμε μέσα σε αυτή την ομίχλη;

Continue reading

Η παγίδα

Τον όρο ευδαιμονισμό τον ξέρω εδώ και χρόνια δεν μπορούσα όμως αρχικά να αντιληφθώ τον σημαντικό ρόλο του, στην προσπάθεια χειραγώγησης των ανθρώπων. Η αλήθεια όμως είναι ότι φάγαμε από αυτόν, πάλι και πάλι, κι όταν κάποια στιγμή αντιληφθήκαμε ότι είμαστε εξαρτημένοι, από την άνεση, την καλοπέραση, τις λογιών λογιών…

Continue reading