Αναζητώντας «σήμα»

Περιδιαβάζοντας στο διαδύκτιο σκάλωσα σε αυτή την εκπληκτική φωτογραφία του John Stanmeyer, στην οποία Aφρικανοί μετανάστες στην παραλια του Τζιμπουτί, προσπαθούν να βρουν φτηνό σήμα κινητής τηλεφωνίας από την γειτονική Σομαλία, προκειμενου να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους. Αυτή η εικόνα όμως των ανθρωπων που ψάχνουν για σήμα, κοιτώντας με προσδοκία τις τηλεφωνικές τους συσκευές, προκειμένου να επικοινωνήσουν με αυτούς που άφησαν πίσω τους, σε συνδιασμο με το μυστικιστικο σκηνικό του νυχτερινού ουρανού και της πανσελήνου, παρέπεμψε την σκεψη μου αλλού. Αναλογίστηκα τα δισεκατομυρια των ανθρώπων που εξαιτίας μιας ζωής που ψαχνουν ως απάντηση στο αναπάντητο «γιατί» του θανάτου, στρέφονται προς τον ουρανο, ψάχνοντας  σαφώς – αν και δεν το ομολογούν τις περισσοτερες φορές – «σήμα» για να επικοινωνήσουν με αυτό που άφησαν.  Με κάποιο θεό, με καποια ανώτερη δύναμη, κάποιο αγαπημένο πρόγονο, ίσως μάλιστα για τους ίδιους και να μην έχει τόση σημασία για το ποιόν ψάχνουν. Το ίδιο όμως το γεγονός ότι όλοι στρέφονται σε αυτό το «κάτι» που ξέρουν ότι είναι κάπου εκεί έξω και προσπαθούν να «πιάσουν» σήμα για να του μιλήσουν λέει πάρα πολλά. Μια εσωτερική πληροφόρηση, ειδοποιεί μαζικά τους ανθρωπους για αυτό το άυλο «κάτι», δημιουργόντας μεσα τους το θρησκευτικό συναίσθημα. Κάτι για το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ειναι περήφανος ανάμεσα στα άλλα έμψυχα όντα για τη μοναδικότητά του. Ωστόσο αυτή η περίεργη αναμφισβήτητα μοναδικότητα τον φέρνει επίσης και σε θέση ευθύνης. Επειδή αν υπάρχει μεσα του ως ένδειξη κινδύνου, η λειτουργικη προειδοποίηση μέσω της συνείδησης, και του φοβου του θανάτου, τότε σημαινει ότι επείγει πριν αφήσει αυτό τον κόσμο να έχει δωσει μια πειστική απάντηση σε όλο αυτό. Τι ειναι όμως αυτό που κυριαρχεί αντ’ αυτού, ως επι το πλειστον; Το υποπροιόν της αναζήτησής του για τον αληθινό Θεό και το «σημα» του – η θρησκεία δηλαδή – , να γίνεται αυτοσκοπός και ο ίδιος να χάνεται, μην έχοντας βρει τελικά τον στόχο του. Τις προάλλες μου φαινεται ότι συνάντησα άλλον ένα τέτοιον άνθρωπο. Μια κυρία που παρα τα ογδόνταεπτά της χρονια ήταν καλοστεκούμενη. Χήρα απο χρόνια και χωρίς παιδιά μου διηγόταν – καθώς και οι δύο περιμέναμε στην αναμονή κάποιου ιατρείου – τα βασανά της, όταν ξαφνικα η σκέψη της, πήγε στον θάνατο και το ίδο ξαφνικά μου λέει: «Κι άραγε μετά από όλα αυτά να υπάρχει τίποτε; Ποιος να ξέρει.» Ξαφνιαστηκα απο την απλότητα και την ειλικρίνειά της. Θεια της λεω, ο Χριστός ο ίδιος είπε ότι όχι μόνο υπάρχει ζωη και μετά το θάνατο, αλλα επίσης ότι όποιος πιστευει σε Αυτόν έχει από τώρα αυτη τη ζωή. Για σκεψου τι λες στην προσευχή μετά το Πάσχα; Δεν λες » Αναστάς ο Ιησούς από τον τάφο, καθώς προείπεν έδωκεν ημίν την αιώνιαν ζωήν και το μέγα έλεος;» Εκει λέει σε χρόνο αόριστο «έδωκεν»,  δηλαδη ότι ήδη ο Χριστός σου έχει δωσει την ζωή, εαν τον πιστευεις. Είχε γουρλωσει τα ματια της. Σίγουρα δεν ειχε ξανακουσει κατι τέτοιο. «Τι μου λες παιδί μου, μου λέει, τώρα ευχαριστηθηκα μέσα στην ψυχη μου με αυτα τα λόγια.» Χωριστήκαμε. Άραγε έπιασε το «σημα»; Τέτοιες κουβέντες γεννάνε μέσα μου τη λαχτάρα άνθρωποι που χάνονται στην παραλία του κόσμου ψάχνοντας για  «σήμα» να το βρουν. Θυμάμαι το πάθος με το οποίο μιλαει ο απόστολος στην δεύτερη προς Κορινθίους επιστολη του:

Continue reading

Απο την εικόνα, έλειπε το άλλο μισο.

Όλοι ξέρουμε για την σημασία που δόθηκε στην ολοκλήρωση της χαρτογράφησης του ανθρώπινου γονιδιόματος πριν μερικά χρόνια καθώς και τις ποικίλες δηλώσεις απο πλευράς της επιστημονικής κοινότητας σχετικά με αυτό. Τότε είχε παρατηρηθεί ότι το 97% του ανθρώπινου γονιδιόματος αποτελούνταν από αλληλουχίες βάσεων που δεν συμμετέχουν σε γονίδια. Καθώς αυτά δεν μπορούσαν να εκφραστούν, θεωρήθηκαν…

Continue reading

Χριστιανισμός. Μια θρησκεία σε διωγμό;

Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες από πολλές κατευθύνσεις για την συνύπαρξη των θρησκειών και πολλές φωνές ανά τον κόσμο αναφέρονται σε αυτό με ομιλίες, δράσεις και αρθρογραφία, δημιουργώντας στον δυτικό κόσμο κυρίως, την εντύπωση ότι κινούμαστε προς μια περίοδο μεγαλύτερης ανεκτικότητας στο διαφορετικό θρήσκευμα, και κοινωνικής ωριμότητας γενικότερα. Ωστόσο ιδιαίτερα μετά τον Ιούνιο του 2012, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη

Continue reading

Aποκαλυπτήρια

Κοιτάζω την ιστορία του λαού μας και τον βλέπω ξανά και ξανά στις κρίσιμες καμπές της να επιλέγει το φαύλο. Να σωπαίνει ανθρώπους, που σηκώθηκαν για να τον κάνουν να μπει σε νέα ευλογημένη ρώτα. Στα πολιτικά του σταυροδρόμια να διαλέγει το δρόμο προς το γκρεμό. Ένα ξέφρενο τρεχαλητό, προς τα που άραγε;

Continue reading

Υπάρχει Θεός; ΙΙ

Οι αθεϊστές ενθαρρύνουν την κοινή άποψη ότι η επιστήμη έχει αποδείξει την ανυπαρξία του Θεού, αποκαλώντας τον τρόπο σκέψης τους «επιστημονικό». Λέγοντάς το αυτό,απλώς δίνουν έναν καινούργιο ορισμό στο τι είναι επιστήμη προκειμένου να αποκλείσουν τον Θεό.

Continue reading

Υπάρχει Θεός;

Πίσω από τις προσπάθειες να νομιμοποιηθούν η ευθανασία, οι εκτρώσεις[2], η χρήση ναρκωτικών, η πορνεία, η πορνογραφία, και η ακολασία, βρίσκονται άνθρωποι που ουσιαστικά δεν υπολογίζουν τον Θεό στη ζωή τους. Όλα αυτά προκαλούν αθλιότητα, δεινά, και θάνατο. Ο Αθεϊσμός στην πραγματικότητα είναι η φιλοσοφία του θανάτου.

Continue reading

Σχόλια πάνω στην διαδικασία αλλαγής θέσης

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, θυμάμαι το μεγάλο ερωτηματικό που είχε προκαλέσει στη σκέψη μου, μια αφίσα του ΚΚΕ στις κολώνες και τους τοίχους. «Γνωρίστε τις θέσεις του Γκορμπατσώφ για την ειρήνη». Δεν μπορούσα να καταλάβω στο παιδικό μου κεφάλι πρώτα – πρώτα ποιος ήταν αυτός ο Γκορμπατσώφ, και ύστερα γιατί θα έπρεπε να ενδιαφερθούν οι άνθρωποι στην Ελλάδα να μάθουν τις θέσεις του. Επίσης ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που οι θέσεις του για την ειρήνη είχαν τόσο βάρος που άξιζε ο κάθε ένας να τις γνωρίσει;

Continue reading